ธรรมะวันละนิด(๓๖) ตนแลเป็นที่พึ่งของตน

อตฺตา  หิ  อตฺตโน  นาโถ                ตนแลเป็นที่พึ่งของตน

โก  หิ  นาโถ  ปโร  สิยา                  คนอื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้

อตฺตนา  หิ  สุืทนฺเตน                      คนมีตนฝึกฝนดีสบายใจ

นาถํ  ลภติ  ทุลฺลภํ                          คือจะได้ที่พึ่งใหญ่ยากใครมี. (ธบ.๑๖๐-พธ.แปล)

Oneself ideeed is master of oneself,

Who else could other master be?

With oneself perfectly trained,

One obtains a refuge hard to gain. (เสฐียรพงษ์ วรรณปก แปล)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s